REKRUTACJA
Pierwszym krokiem jest kontakt telefoniczny z ośrodkiem. W rozmowie kwalifikacyjnej musi uczestniczyć zarówno małoletni, który wyraża chęć podjęcia leczenia, jak i rodzic lub opiekun prawny. Pozwala nam to poznać sytuację młodego człowieka, odpowiedzieć na pytania oraz omówić zasady funkcjonowania ośrodka.
Przed rozmową warto przygotować adres e-mail, ponieważ zostanie na niego przesłany wywiad kwalifikacyjny do uzupełnienia. Jest on jednym z podstawowych dokumentów wykorzystywanych podczas procesu kwalifikacji.
Kolejnym etapem jest przesłanie pełnej dokumentacji dotyczącej dotychczasowego leczenia i funkcjonowania młodego człowieka. Jeżeli wcześniej korzystał on z pomocy psychiatrycznej, psychologicznej, terapeutycznej lub był hospitalizowany, prosimy o przekazanie dostępnej dokumentacji medycznej. Niezbędne jest również przesłanie opinii psychologicznych, pedagogicznych oraz innych dokumentów mogących mieć znaczenie dla procesu diagnostycznego i terapeutycznego.
Warunkiem wpisania na listę oczekujących jest posiadanie skierowania do ośrodka z kodem resortowym 4751.
Po zgromadzeniu wszystkich wymaganych dokumentów sprawa omawiana jest podczas zebrania klinicznego, w którym uczestniczy zespół terapeutów. Celem zebrania jest ocena możliwości udzielenia pomocy oraz określenie, czy profil naszej placówki odpowiada potrzebom młodego człowieka.
Dopiero po zakończeniu procesu kwalifikacyjnego i pozytywnej decyzji zespołu wyznaczany jest termin przyjęcia do ośrodka oraz miejsce na liście oczekujących.
Nasz ośrodek przeznaczony jest dla młodzieży niepełnoletniej (poniżej 18 roku życia) z
problemem uzależnienia od substancji. Chcielibyśmy pomóc każdemu, kto się do nas
zgłasza, jednak są sytuacje, w których terapia stacjonarna u nas nie jest możliwa.
Nie
możemy przyjąć osoby, u której występują:
Poważne zaburzenia psychiczne wymagające innego leczenia (np. psychoza lub inne
przypadki tzw. podwójnej diagnozy – uzależnienia połączonego z ciężką chorobą psychiczną).
Znaczna niepełnosprawność intelektualna lub poważne zaburzenia neurologiczne (np.
zespoły otępienne), które uniemożliwiałyby udział w terapii uzależnień.
Ciężkie choroby somatyczne wymagające natychmiastowego, specjalistycznego leczenia
szpitalnego (priorytetem jest wtedy wyleczenie tych chorób).
Czynną infekcję lub stan odurzenia/odstawienia w momencie przyjęcia – przed
rozpoczęciem terapii stacjonarnej pacjent musi być trzeźwy i w stanie stabilnym (w razie
potrzeby kierujemy najpierw na detoks).
Bliska relacja z innym pacjentem aktualnie przebywającym w naszym ośrodku (np. para
przyjaciół lub rodzeństwo, które razem nadużywało substancji – wspólny pobyt mógłby
utrudniać terapię).
Brak zgody i motywacji samego zainteresowanego – podstawą leczenia jest chęć zmiany u
młodej osoby. Jeśli nastolatek otwarcie odmawia leczenia, szanujemy tę decyzję; możemy
zaproponować inne formy pomocy.
Brak wskazań do terapii uzależnień – zdarzają się sytuacje, że zgłaszana osoba nie jest
faktycznie uzależniona ani nie nadużywa substancji. Wtedy pomagamy znaleźć
odpowiedniejsze formy wsparcia, adekwatne do jej realnych problemów
