Nasz ośrodek przeznaczony jest dla młodzieży niepełnoletniej (poniżej 18 roku życia) z problemem uzależnienia od substancji. Chcielibyśmy pomóc każdemu, kto się do nas zgłasza, jednak są sytuacje, w których terapia stacjonarna u nas nie jest możliwa. Nie możemy przyjąć osoby, u której występują:

Poważne zaburzenia psychiczne wymagające innego leczenia (np. psychoza lub inne przypadki tzw. podwójnej diagnozy – uzależnienia połączonego z ciężką chorobą psychiczną).

Znaczna niepełnosprawność intelektualna lub poważne zaburzenia neurologiczne (np. zespoły otępienne), które uniemożliwiałyby udział w terapii uzależnień.

Ciężkie choroby somatyczne wymagające natychmiastowego, specjalistycznego leczenia szpitalnego (priorytetem jest wtedy wyleczenie tych chorób).

Czynną infekcję lub stan odurzenia/odstawienia w momencie przyjęcia – przed rozpoczęciem terapii stacjonarnej pacjent musi być trzeźwy i w stanie stabilnym (w razie potrzeby kierujemy najpierw na detoks).

Bliska relacja z innym pacjentem aktualnie przebywającym w naszym ośrodku (np. para przyjaciół lub rodzeństwo, które razem nadużywało substancji – wspólny pobyt mógłby utrudniać terapię).

Brak zgody i motywacji samego zainteresowanego – podstawą leczenia jest chęć zmiany u młodej osoby. Jeśli nastolatek otwarcie odmawia leczenia, szanujemy tę decyzję; możemy zaproponować inne formy pomocy.

Brak wskazań do terapii uzależnień – zdarzają się sytuacje, że zgłaszana osoba nie jest faktycznie uzależniona ani nie nadużywa substancji. Wtedy pomagamy znaleźć odpowiedniejsze formy wsparcia, adekwatne do jej realnych problemów